ΚΕΝΤΡΟ ΟΛΙΣΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ | ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΟΣΟΡΡΥΘΜΙΣΗ | ΚΛΑΣΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ | ΠΕΤΡΟΣ ΚΡΑΧΤΗΣ | ΡΕΥΜΑΤΟΛΟΓΟΣ | ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ
Έννοια της φυσικής ανοσορρύθμισης
Πέτρος Κράχτης, φυσική ανοσορρύθμιση, κλασική ομοιοπαθητική ιατρική, ολιστική ιατρική, ομοιοπαθητικός Λάρισα
16961
page-template-default,page,page-id-16961,page-child,parent-pageid-17186,mega-menu-top-navigation,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-10.1.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1,vc_responsive

Η Έννοια της φυσικής ανοσορρύθμισης

Οι περισσότερες διαδικασίες στον ανθρώπινο οργανισμό πραγματοποιούνται μέσω των Αυτό-Ρυθμιζόμενων Συστημάτων (ΑΡΣ). Χαρακτηρίζονται από την εισαγωγή μιας πληροφορίας από άλλα συστήματα και μέσω δράσης των λεγόμενων βρόγχων ανάδρασης επιχειρούν την αποκατάσταση της εσωτερικής τους ομοιοστασίας.Το σύστημα ανοσίας είναι ένα ΑΡΣ, εξαιρετικά πολύπλοκο, όπου η αυτορύθμιση πραγματοποιείται με την απελευθέρωση ουσιών-μεσολαβητών, είτε διεγερτικών είτε ανασταλτικών, όπως οι κυταροκίνες. Η πολυπλοκότητα είναι το χαρακτηριστικό του και οι ανοσιακές διεργασίες χαρακτηρίζονται από πολλαπλά γεγονότα τα οποία συμβαίνουν είτε ταυτόχρονα,είτε διαδοχικά,ταχύτατα, με μορφή καταρράκτη.

Στη ρευματοειδή νόσο η φυσική ανοσορύθμιση είναι σοβαρότατα διαταραγμένη, οπότε απαιτείται μια παρέμβαση μη-γραμμική, που να εμπεριέχει στην ίδια της τη δομή το στοιχείο της ολιστικότητας: η παρέμβαση τηςκλασικής ομοιοπαθητικής.

Αυτή συνίσταται σε λεπτομερή λήψη του ατομικού και οικογενειακού ιστορικού και σε αξιολόγηση των συμπτωμάτων κατά τη φάση του «θεραπευτικού παράθυρου».

Τα συμπτώματα (που συνιστούν τη προσπάθεια του ΑΡΣ να επαναφέρει την ομοιοστασία) όχι μόνο δεν καταπιέζονται αλλά τυγχάνουν της πιο λεπτομερειακής ομοιοπαθητικής αξιολόγησης. Στη κλασική ομοιοπαθητική προσέγγιση ενδιαφέρουν τα έντονα, ιδιόμορφα και χαρακτηριστικά συμπτώματα.

Πρακτικά, κατά την λήψη του «ομοιοπαθητικού ιστορικού», δηλαδή με την τεχνικά καθορισμένη κλασική ομοιοπαθητική εξέταση, συγκεντρώνουμε πληροφορίες από τα επίπεδα:

  1. του υποθαλάμου και των συνδέσεών του με το σύστημα των αμυγδαλικών πυρήνων και τις αντίστοιχες φλοιϊκές περιοχές που σχετίζονται με την αντιπροσώπευση των συναισθημάτων.
  2. του άξονα υποθάλαμος- υπόφυση- επινεφρίδια.
  3. του συστήματος των νευρικών αντανακλαστικών.
  4. του αυτόνομου νευρικού συστήματος.
  5. του Δικτυοενδοθηλιακού συστήματος (ΔΕΣ).
  6. της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας (ΕΘΟ) και των συνδέσεών της.

 

Όλα αυτά συνιστούν την παθοφυσιολογική αντιστοίχιση της κλασικής ομοιοπαθητικής εξέτασης.

 

Επανερχόμενοι στη σχέση ανοσο-ρύθμισης και πολυπλοκότητας, έχουμε τη πειραματική καταγραφή ότι σε κάθε δευτερόλεπτο, σε κάθε κύτταρο συμβαίνουν 100.000 βιοχημικές αντιδράσεις, για τις οποίες απαιτείται μεγάλη ακρίβεια τοπική και χρονική. Δεδομένου ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από περίπου δέκα τρισεκατομμύρια κύτταρα και δεδομένου επίσης  του αριθμού των λειτουργικών συστημάτων που συμμετέχουν για να εξασφαλιστεί η λειτουργία του οργανισμού ως σύνολο, το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας αριθμός  κυτταρικών αντιδράσεων  πραγματικά αστρονομικός, που όμως, σε κατάσταση υγείας,  συντονίζονται αρμονικά.

Όλα τα παραπάνω μας οδηγούν στο σημείο της θεωρητικής υπόθεσης για την ύπαρξη ενός λειτουργικού πεδίου το οποίο να ασκεί πραγματικά ρυθμιστικό ρόλο στο σύνολο των απειράριθμων αυτών βιοχημικών-κυτταρικών αντιδράσεων. Η έρευνα στον τομέα αυτό υπήρξε συστηματική από διάφορους ερευνητές.

Ο ρώσος βιοφυσικός A. Gurwitsch, το 1932, διατύπωσε το αξίωμα της ύπαρξης ενός ρυθμιστικού βιοπεδίου.

Ο ρώσος G. Lakhosky, ανέπτυξε τη θεωρία του ηλεκτρομαγνητικού συντονισμού στη μεταφορά βιολογικών πληροφοριών.

«Οι Βιολογικές Επιδράσεις των Μαγνητικών Πεδίων», 1964, ήταν η δημοσίευση του Barnothy στις Η.Π.Α.

Το 1970 ακολούθησε η δημοσίευση μελέτης με θέμα«Ηλεκτρομαγνητικά Πεδία και Ζωή» από τον βιοφυσικό Presman στις Η.Π.Α.

Έρευνα με ακρίβεια για το πώς οι βιοφυσικές πληροφορίες εκπέμπονται, λαμβάνονται και αποθηκεύονται στα κύτταρα και στα όργανα, αποδεικνύοντας έτσι την εγκυρότητα των ενδοκυτταρικών και διακυτταρικών αλληλεπιδράσεων ήταν το αντικείμενο ερευνών της Kaznchejew-Michailova, που οδήγησαν στη δημοσίευση των πορισμάτων της  στη μελέτη «’Ακρως αδύναμη ακτινοβολία σε διακυτταρικές αλληλεπιδράσεις» το 1981.

Διαπιστώθηκε έτσι η ύπαρξη ενός «βιοφυσικού πεδίου» που «ελέγχει» κατά μία έννοια και «ρυθμίζει» το γνωστό στη συμβατική επιστήμη κυτταρικό επίπεδο και τις βιοχημικές διεργασίες που προσιδιάζουν σε αυτό.

Τέλος ο γερμανός φυσικός Popp, από τη δεκαετία του 1970, μελέτησε τον τρόπο που μεταδίδονται οι πληροφορίες στα έμβια συστήματα.

Αποδείχθηκε λοιπόν ότι οι  κυτταρικές αντιδράσεις ρυθμίζονται από βιο-φωτόνια στο βιο-φυσικό επίπεδο. Τα βιο-φωτόνια αυτά συνιστούν φορείς πληροφοριών. 

Οι πληροφορίες μεταφέρονται από ένα ΗΜΓ πεδίο το οποίο είναι σε θέση να παραγάγει ένα σχέδιο (pattern),  όχι μόνο στο χώρο αλλά ταυτόχρονα στο χρόνο. Αυτό το χωρο-χρονικόδυναμικό σχέδιο προσφέρει τη πληροφορία στο κύτταρο και του ρυθμίζει τι να κάνει, σε ποιο χρόνο και ποιο τόπο. Η σταθερότητα αυτών των σχεδίων εκφράζεται με την έννοια της συνοχής.

Η πληροφορία δεν είναι ούτε ύλη ούτε ενέργεια, αλλά μια υπόσταση που μπορεί να συγκριθεί με ένα «μήνυμα» το οποίο, μέσω άκρως αδύναμων ηλεκτρομαγνητικών σημάτων, μεταδίδει ένας πομπός –το σύστημα που την περιέχει- σε ένα δέκτη-το σύστημα που τη χρειάζεται.

Στη βιο-πληροφορία λοιπόν, η μορφή της είναι τύποι ηλεκτρομαγνητικών συχνοτήτων.

Κατά τη μετάδοση πληροφοριών, ο συντονισμός μεταξύ πομπού και δέκτη είναι ύψιστης σημασίας. Η πληροφορία πρέπει να είναι κατάλληλη για το σύστημα. Αυτό αφορά το είδος του σήματος και την έντασή του.

 

Το ερώτημα που προκύπτει εδώ είναι αν υπάρχει τρόπος να επιδράσουμε στο βιοφυσικό επίπεδο κατά τρόπο που να είναι «αναγνωρίσιμο» από αυτό.

 

Χρειαζόμαστε ένα κώδικαπου να ανοίγει το σύστημα σα κλειδί και να μας δίνει τη δυνατότητα να το επηρεάσουμε.

Το ομοιοπαθητικό όμοιο φάρμακοείναι μια τέτοια κατάλληλη πληροφορία.

Η ομοιοπαθητική ως φυσικό μοντέλο θεραπείας βασίζεται σε συγκεκριμένη πληροφορία, με φυσική κωδικοποίηση, με τη μορφή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, που αντιδρά με τις βιοφυσικές διαδικασίες ελέγχου και ρύθμισης του οργανισμού.

 

Το υλικό μέσο για να αποτελέσει τον κατάλληλο φορέα της κωδικοποιημένης πληροφορίας που συνιστά το ομοιοπαθητικό φάρμακο, φαίνεται πως βρίσκεται στις ιδιαίτερες φυσικοχημικές ιδιότητες του δυναμοποιημένου νερού.

Η έρευνα στο ζήτημα αυτό έφερε στο προσκήνιο την έννοια της συνάφειας (DelGiudice, 1988). Στη συνέχεια προέκυψαν δεδομένα από την ελληνική ερευνητική ομάδα με την ανακάλυψη των συμπλεγμάτων νερού, (Βυθούλκας,  Aναγνωστάτος 1994).

Η πιο πρόσφατη έρευνα για τους φυσικούς νόμους συνάφειας του νερού, έγινε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας ( LoSY, 1996, 1998) σχετικά με το δυναμοποιημένο νερό ( νερό ΙεΤΜ. ).

Το νερό αυτό παρασκευάζεται μετά από διαδοχικές αραιώσεις και κρούσεις και καθώς εφαρμόζεται κινητική ενέργεια κατά τη διαμόρφωση των συμπλεγμάτων στο διάλυμα, οι δυνάμεις που συγκρατούν τα συμπλέγματα ενισχύονται καθιστώντας  τα πιο σταθερά. Ανακαλύφθηκε λοιπόν ότι το νερό ΙεΤΜ.  είναι σταθερό για σειρά ετών χωρίς σημαντική χημική αποικοδόμηση.

Τα συμπλέγματα αυτά έχουν συγκεκριμένη δομή και ταλάντωση. Είναι σε θέση να μεταφέρουν σύνθετες πληροφορίες, είναι σταθερά και έχουν τη τάση να αυτό-αναπαράγονται. Από τη στιγμή που μιλάμε για συχνότητες ταλάντωσης αποκαλύπτεται η συσχέτιση με την αρχή του συντονισμού.

Ακριβώς στην εκδήλωση αυτού του φυσικού νόμου του  συντονισμού στηρίζεται ο νόμος των Ομοίων.

Το φάσμα συχνοτήτων του ασθενούς, όταν έρχεται αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον κώδικα, μπορεί και πρέπει να αντιδράσει. Κάτι τέτoιo δεν ισχύει σε καμία άλλη μέθοδο θεραπείας εκτός από το αληθινά όμοιο (simillimum) ομοιοπαθητικό φάρμακο που επιλέγεται με βάση τους νόμους και αρχές της  κλασικής Ομοιοπαθητικής.